Na području zapadnog Balkana zabeleženo je više primeraka egejskih dugih bodeža: Mala Gruda kod Tivta (T. IV, 19), Velika Humska Čuka kod Niša, Gnojnica kod Mostara i Kličevac. Zatim, tu je manja grupa tzv. krivih bodeža, od kojih bi se neki mogli upotrebljavati i kao halebarde, kao što su bodeži iz tumula iz Bitelića kod Sinja i iz Crvene Stijene, kao i poznati krivi bodež iz Velike Humske Čuke. Kao posebnu grupu možemo izdvojiti noževe, među koje spada, pored nekoliko poznatih primeraka iskrivljenog sečiva iz Pule, još i jedan bodež ravnih ivica iz nalaza u Iglarevu.

Bodež iz Male Grude spada u grupu dugih kritskih bodeža, odn. u grupu XI, prema klasifikaciji K. Branigana,² i datira se u ranominojsko doba I, a njegov donekle oštećen, stepenasto profilisani jezičak sa prvobitno tri zakivke, uz naknadno dodate još dve, svedoči o dugoj upotrebi. Najbliže analogije među kritskim primercima potiču iz Kumase i Tekesa, pri čemu se kod ovog poslednjeg nazire slično sužavanje gornjeg dela oštrice, ali bez polukružnog jezička. Profilacija centralnog rebra kod ovog primerka donekle se razlikuje od našeg, ali prema obliku i opštoj konturi sečiva ima podudarnosti. Bodež iz Tekesa spada u EM II-III, a pripada grupi XII kritskih bodeža.³

Pored bodeža iz Male Grude, i još dva primerka (Gnojnica, Kličevac) potiču iz grobnih nalaza, dok je nalaz iz Velike Humske Čuke vezan za naselje, ali nije precizno stratificiran. S obzirom da je nalaz iz Gnojnice predstavljao slučajni nalaz iz rasturenog groba, samo nalaz iz Kličevca pripada sigurno datiranom grobnom kompleksu (T. IV, 17), jer je nađen u urni zajedno sa ostalim prilozima, među kojima se ističe bronzana narukvica tipa Juhor, a u kompleksu nekropole žutobrdske kulture srednjeg bronzanog doba Podunavlja.⁴ Bodež iz naselja kod Velike Humske Čuke potiče iz predratnih iskopavanja i, kao što je poznato, nestao je u toku II svetskog rata. Međutim, kako M. i D. Garašanin⁵ pripisuju krivi bodež iz istog naselja fazi Bubanj-Hum II, najverovatnije je da je i ovaj izgubljeni bodež pripadao tom vremenu, dok se za bodež iz Gnojnice zna samo da je nađen u ravnom grobu,⁶ a B. Govedarica⁷ ga vezuje za drugu fazu tzv. dinarske kulture, odn. za početak srednjeg bronzanog doba.

Mada o obliku bodeža iz Velike Humske Čuke možemo suditi, nažalost, samo prema jednoj sačuvanoj fotografiji (T. IV, 15), na osnovu nje se može proceniti da bi ovaj primerak, s obzirom na oblik sečiva sa skoro ravnim, blago konkavnim ivicama i proširenjem u gornjem delu, tako da glava poprima skoro kvadratan oblik, kao i na prisustvo dva para zakivki ispod zaravnjene gornje ivice sečiva, mogao pripadati tipu IIIa kritskih dugih bodeža (po klasifikaciji K. Branigana).⁸ Njegov oblik ima mnogo sličnosti sa bodežom iz groba R-17a iz nekropole Steno na Leukadi, a naročito sa primerkom iz naselja Aja Marina;⁹ oba primerka se datiraju još u ranoheladski period (EH II-III). Mala asimetričnost sečiva sa vrhom nešto pomerenim u stranu, i pored ravnih ivica, možda bi mogla da znači da je on korišćen kao halebarda, kao što je N.G. Hamond pretpostavljao za sečivo iz groba R-17a.

Zanimljiv je i primerak iz Kličevca (T. IV, 17), koji je ostao pomalo zaboravljen iako je objavljen još davne 1906. godine. D. Garašanin ga stavlja u srednje bronzano doba.¹⁰ Međutim, njegov oblik sa ravnim profilom sečiva, skoro potpuno ravnih ivica, blago konveksnih, zaobljene glave sa karakterističnim udubljenjem na gornjoj ivici naizgled više odgovaraju tipu I dugih bodeža, prema Braniganu,¹¹ a i po svojim dimenzijama uklapa se u prosečnu veličinu ovog tipa. Kako bodeži tipa I veoma dugo traju, sve do MM I, pa čak i ulaze u MM II, naš bodež bi verovatno spadao u najkasnije izdanke ove velike grupe. Teško je reći da li je u pitanju import ili imitacija, možda i neka lokalna varijacija oblika, ali videćemo i na drugim primerima da se u predelu Podunavlja pojavljuju neki stari oblici egejskih nalaza u hronološki nepodudarnim kompleksima, kao npr. brijač iz Trnjana kod Bora, o kome će biti reči u daljem tekstu.

Sama činjenica eventualnog prisustva importovanog bodeža u kličevačkoj nekropoli ne treba da izaziva sumnju zbog višestruko konstatovanih veza podunavskih kultura srednjeg bronzanog doba sa jugom. Najizrazitiji primer takvih veza predstavlja nalaz statuete podunavskog tipa na naselju Dikili Taš u egejskoj Makedoniji,¹² kao i srodnost ornamentalnih motiva i nekih pojava duhovne kulture, kao npr. dupljajska kolica, vezana, prema mišljenju mnogih istraživača, za legendu o darovima Hiperborejaca Apolonovom svetilištu u Egeji, dok nalaz iz Dikili Taša može biti jedan od putokaza na pravcu kretanja ovih starih veza. Kao drugi reper na ovom važnom putu pojavljuje se najnoviji nalaz iz Iglareva, gde je u nedavno otkrivenom grobu konstatovan jedan mikenski mač, a u drugom, ženskom grobu masivna “narukvica” juhorskog tipa, slično kao u grobu iz Kličevca. Možda bi se, imajući sve ovo u vidu, bodež iz Kličevca mogao smatrati lokalnim proizvodom prema egejskim uzorima.

Bodež iz Gnojnice kod Mostara (T. IV, 14) kao da najviše odgovara tipologiji egejskih dugih bodeža, a posebno je blizak grupi XIII po Braniganovoj klasifikaciji,¹³ sa zadebljanim profilom oštrice, koja ponekad, kao npr. kod primerka iz Kumase, prelazi u jedva naglašeno centralno rebro, dok su ivice iskucane i istanjene, a njihov obris je blago konkavan. Na glavi našeg bodeža veoma je uočljivo polukružno udubljenje, a ispod njega su dva zakivka sa masivnim okruglim glavama kakve su karakteristične za egejske bodeže počev od srednjeminojskog doba. Prisustvo dva zakivka, umesto tri koji su uobičajeni za tip XIII, upućuje na mogućnost poređenja sa bodežima iz grupe XIV, u kojoj postoje primerci sa širokim rebrom i dva zakivka, ali bez naglašenog rebra i sa zaokrugljenom osnovom glave (bez polukružnog udubljenja).¹⁴ S obzirom da oba tipa veoma dugo traju i pojavljuju se još u ranoheladsko doba, uz poznate primerke iz srednjeminojskog perioda I-II, a jedan primerak je nađen u mikenskoj grobnici IV, bodež iz Gnojnice bismo sa određenim rezervama mogli pripisati importu iz vremena mikenskih šaht-grobova i staviti u kasniju fazu dinarske kulture.¹⁵