Pitanje povezivanja  pojedinih bodeža sa područja zapadne Srbije i Podunavlja sa oblicima egejskih trougaonih bodeža nije novo, o čemu svedoči ranije pomenuti bodež iz Kličevca. Već odranije se postavljalo pitanje prisustva bodeža egejskog, čak i određeno minojskog, tipa u Podunavlju, kao što je za trougaoni bodež iz Belotića isticao N.G. Hamond;¹  sa njim bi se mogli uporediti i još neki bodeži iz mokrinske nekropole.² Ova pretpostavka se zasniva na nekim izrazitim crtama koje nisu karakteristične za tipične trijangularne bodeže, čija je osnova po pravilu široka, a bočne strane oštrica veoma kratke.³ Pri tome treba reći da najveći broj trougaonih bodeža, naročito sa područja severnog Jadrana, zaista pripada toj vrsti srednjoevropskih bodeža, s obzirom na jak prodor uticaja unetičke kulture preko alpskog područja. Ti bodeži se vežu sa prvim manifestacijama razvijene faze cetinske kulture (nalazi iz tumula Čitluk, Živalji, Prapatnica i sl.), kao i oni sa velikim brojem zakivki duž ivice sečiva.

Međutim, govoreći o bodežu iz tumula X u Belotiću, N.G. Hamond je podvukao značajne tipološke osobine ovog bodeža koje omogućuju njegovo upoređivanje sa određenim egejskim tipovima (T. V, 1).⁴ U pitanju je pre svega njegovo široko sečivo sa zaobljenom osnovom i blagim ulegnućem na gornjoj ivici, što je, prema njegovom mišljenju, tipično kritska osobina. Ako se tome dodaju izrazito konkavne bočne ivice sečiva sa dve zakivke, kao i njegova relativno velika dužina, koja bi mogla prvobitno dostizati 8 cm, imajući u vidu oštećenost vrha i ivica sečiva, oblik ovog bodeža se umnogome zaista razlikuje od uobičajenih primeraka italskog tipa, a približava se grupi dugih bodeža, prema K. Braniganu (tip III). Najbližu analogiju za ovaj bodež N.G. Hamond nalazi u obliku velikog bodeža iz groba R-17 u nekropoli Steno na Leukadi,⁵ s obzirom na veoma sličnu konturu široke osnove sa karakterističnim udubljenjima na zaokrugljenoj glavi, odn. gornjoj ivici sečiva (T. V, 5). Ovom primerku je blizak jedan od bodeža iz mokrinske nekropole (iz groba 211),⁶ sa istim, čak i osetno većim, polukružnim udubljenjem na ivici zaobljene osnove sečiva (T. V, 2), čime donekle podseća na duge bodeže iz grupe XIII, s obzirom na njegovu veličinu i opšte konture. Ipak, za razliku od egejskih primeraka sa izraženim centralnim rebrom, ovaj bodež iz Mokrina ima skoro ravno sečivo sa blago izraženom profilacijom u užem donjem delu sečiva. I po svojim dimenzijama (oko 16,5 cm) ovaj bodež je blizak egejskim primercima. Još jedan bodež iz nekropole u Mokrinu, iz groba 110, kao i slučajno nađeni primerak iz Narodnog muzeja u Beogradu (T. V, 6), u velikoj meri se približavaju pomenutom primerku iz Belotića, posebno zbog pojave plitkih udubljenja na temenu zaobljene ivice oštrice, konkavnih kontura i opšteg izgleda. Zanimljiv je i primerak bodeža iz groba 21 (T. V, 3),⁷ koji je bio naknadno prerađivan, i tom prilikom su umetnute tri nova zakivka u gornjem delu sečiva, pa je njegov prvobitni izgled nejasan. Ostaje nejasno da li se gornja ivica sečiva iskrzala od upotrebe i istrošenosti zakivaka, ili je možda u pitanju pokušaj da se bodež prilagodi novom obliku sa tipičnim plitkim udubljenjima na gornjoj ivici sečiva.

Na osnovu tipoloških karakteristika iznesenih ovde može se pretpostaviti da se tokom ranog bronzanog doba Podunavlja oseća pojava nekih uticaja iz egejskog područja, koji se ogleda u stvaranju specifičnih oblika bodeža sa izvesnim elementima egejskog porekla. Taj prodor je najverovatnije bio ostvaren posrednim putem, preko kulture Belotić–Bela Crkva, koja je hronološki približno istovremena sa mokrinskom nekropolom. Imajući u vidu da je ta kultura bila bar neko vreme u neposrednom kontaktu sa tako udaljenim područjem kao što je prostor južno od Prespanskog jezera, što se potvrđuje nalazima keramike tipične za ovu kulturu u dolini Korča, u nekropoli Barč,⁸ odn. u naselju Malić IIIb,⁹ onda pitanje mogućnosti posrednih kontakata Podunavlja sa egejskim područjem na ovaj način poprima sasvim realne okvire. Putevi ostvarivanja ovih veza za sada nisu sasvim jasni, ali čini nam se da je možda verovatniji put preko doline Drine.

U ovom kontekstu značajno bi bilo sagledati još jedan primerak bodeža koji već dugo vreme izaziva polemiku kako u pogledu svoje tipološke pripadnosti, tako i u pogledu hronologije. U pitanju je relativno mali bodež iz ostave Lovas, delimično oštećen na vrhu sečiva (T. V, 7),¹⁰ koji je posebno značajan za hronološki položaj vatinsko-vršačke grupe i vatinske kulture uopšte. Znatna kolebanja u pogledu datiranja ostave, od kraja ranog bronzanog doba (Br. A/2) pa do kasnog bronzanog doba (Br. B/2-C po Rajnekeu), vezivana su uglavnom za različita svrstavanja ovog bodeža u određene tipološke grupe. Tako B. Hensel svrstava bodež iz Lovasa u grupu podunavskih bodeža »sa dve nitne i ravnim završetkom drške«,¹¹ sa podelom na dve podgrupe, A i B. U stariju grupu A on ubraja bodež iz Lovasa, a u kasniju grupu B dugi bodež iz Kličevca, koji se datira već u srednje bronzano doba. Međutim, detaljnije ispitivanje ponuđenih analogija u okviru podgrupa A i B pokazuje priličnu heterogenost i nepodudarnost pojedinih primeraka kako u okviru cele grupe, tako i pojedinačno u odnosu na primerke iz Lovasa i Kličevca,¹² kao rezultat nedovoljno preciznog tipološkog kriterijuma. Verovatno je to razlog osporavanja predloženog rešenja, kojim se želela dokazati pripadnost ovog bodeža još ranom bronzanom dobu, a ne srednjem, pa čak i kasnom bronzanog dobu.

Razmatrajući analogije za bodež iz Lovasa, došli smo do zaključka da se one najpre mogu naći daleko na jugozapadu, u nekropoli Steno na Leukadi, grob R-17a (T. V, 8-9).¹³ Oba objavljena primerka iz tog groba imaju one tipološke karakteristike koje su svojstvene primerku iz Lovasa, kao što je skoro četvrtasti oblik glave, verovatno sa dva para zakivaka (jedan na samoj ivici osnove), kao i rombični presek, kojim se znatno razlikuje od ostalih primeraka iz Henselove podgrupe A (slično tome, i bodež iz Kličevca potpuno odudara od ostalih primeraka u B grupi, ne samo prema opštim konturama konkavnih ivica dosta širokog sečiva, nego i po prisustvu pomenutog udubljenja na gornjoj ivici sečiva). Razlika je jedino u nešto većim dimenzijama, što se inače smatra posebnom specifičnošću zapadnogrčkog proizvodnog kruga,¹⁴ tesno povezanog sa kikladskim dugim bodežima, čija dužina ide do 15-20 cm (prema 8 cm dužine primerka iz Lovasa). Zanimljivo je da je upravo takav odnos konstatovan i kod bodeža iz Belotića i njegovih zapadnogrčkih paralela.

Datiranje ove grupe egejskih dugih bodeža, koji bi se zbog prilično izražene asimetričnosti mogli tretirati i kao halebarde, obuhvata široki vremenski period, EM I-MM I period, pa bi se mogao pripisati početku srednjoheladskog doba, slično kao i primerak bodeža iz tumula Vodinje u Albaniji,¹⁵ koji ima sličnosti sa bodežom iz Lovasa, iako ne tako izrazite kao pomenute analogije iz Leukade. Kako ovaj datum približno odgovara početku II milenija st.e., odn. početku razvijene faze ranog bronzanog doba na jadranskom području i u njegovom zapadnobalkanskom zaleđu, pojava ovog oblika u Podunavlju ne treba da nas iznenađuje, a i hronološki okvir je dosta blizak Henselovom datiranju ove značajne ostave. U svakom slučaju, ovaj bi primerak, pored bodeža iz Kličevca i Belotića, bio još jedan dokaz ranih veza Podunavlja sa Egejom.

Na istočnoj obali Jadrana inače su dobro poznati manji ili veći bodeži trouglastog oblika, od kojih je najstariji mali primerak iz ostave Topolje, koji spada još u vreme eneolita, a pripada Mondsee-tipu, prema mišljenju M. Kune,¹⁶ zajedno sa još jednim slučajno nađenim bodežom trouglastog oblika iz Lovasa, koji je objavio J. Brunšmid.¹⁷ U istu vrstu, mislimo, treba ubrojiti neobičan koštani predmet u obliku bodeža, ukrašen paralelnim nizovima kružnih uboda, a nađen na naselju Debelo Brdo.¹⁸ Ovaj koštani bodež skoro u potpunosti ponavlja tip bodeža iz Topolja, s tim što vrh gornjeg ispusta nije trougaonog, već skoro polukružnog oblika. Svi ostali poznati bodeži italskog porekla pripadaju tipu izduženih trijangularnih sečiva, kao što je noviji nalaz bodeža iz tumula ispod gradine Medun,¹⁹ spadaju u razvijeniju fazu ranog bronzanog doba, slično kao i čitav niz primeraka iz Albanije: dva primerka iz tumula Vajze, od kojih je jedan pripadao tipu velikog bodeža sa polukružno savijenom osnovom velikog sečiva ukrašenog snopovima višestruko urezanih linija.²⁰ Drugi primerak iz istog tumula svojim oblikom više odgovara primerku iz tumula Činamak u dolini Drima,²¹ koji se može vezati za naš primerak iz Meduna, a po tipološkim karakteristikama spada u tip italskih bodeža B/4, prema Renfru i Vajthausu.²² Iz istog tumula u Činamaku potiče takođe velika bronzana kopča ukrašena urezanim ornamentima, koja svojim oblikom ponavlja tip trouglastog bodeža.²³ Ovi veliki bodeži, čija dužina se kreće između 14-15 cm (Vajze, Činamak) i 24,7 cm (Medun), ukazuju na uspostavljanje tesne uzajamne veze sa suprotnom italskom obalom tokom razvijene faze bronzanog doba. Da se saobraćaj između dve obale odvijao pomorskim putem svedoči činjenica da skoro svi dobro poznati primerci italskih bodeža potiču iz mesta na samoj obali ili u njenom neposrednom zaleđu. U tom smislu je veoma značajan primer bodeža iz tumula Činamak (kod Kuksa), koji upućuje na mogućnost daljeg prodora prema unutrašnjosti Balkana dolinom Ibra i Drine. Da su se ti krajevi nalazili u međusobnoj vezi svedoče i drugi nalazi (metalni ukrasi, keramika) iz albanskih tumula Bardok, Barč i dr.²⁴